Onthaalouder worden na de geboorte van mijn zoon: hoe ik mijn professionele weg vond

Ik was 22, hoogzwanger en studeerde af in Marketing Communicatie aan de Karel de Grote Hogeschool in Antwerpen. Slechts één maand later werd ik mama. Geen tijd dus om mijn diploma te laten bezinken, want plots had ik een héél ander project: onze liefste Dré. 

Niemand op school wist dat ik zwanger was. Op stage hield ik het ook lang voor mezelf, want hoe vertel je zoiets? Mijn buikje kon ik gelukkig goed verbergen, al lukte dat steeds moeilijker. Tot mijn collega's tijdens de lunch over hun kindjes praatten en de vraag bij mij belandde: "Lotte, wil jij graag kindjes?" Nu of nooit, dacht ik. "Awel, ik ben blij dat je het vraagt, want ik ben momenteel in verwachting." Surprise! 🤭 

Wat een opluchting, want iedereen was super lief. Waar was ik eigenlijk zo bang voor? Mijn bachelorproef en stages deed ik dus met een klein meneertje in mijn buik, en eerlijk? Ik voelde me nooit alleen. Ik had zelfs meer drijfveer en motivatie dan ooit tevoren. 

Voor mijn hogere studies had ik al iets anders gedaan: na het middelbaar volgde ik Baby C Peuterzorg in het volwassenenonderwijs. Zoals zovelen wist ik na mijn middelbaar niet wat mijn ding was, en ik wilde de tijd nemen om mezelf beter te leren kennen vooraleer ik een overhaaste beslissing maakte in studiekeuze. Maar stilzitten is niets voor mij, ik blijf graag bezig. Ik babysitte al jaren en werkte als nanny, dus die opleiding stond op mijn lijf geschreven. Een tussenstop, dacht ik, want nooit gedacht dat ik er écht iets mee zou doen. 

De eeuwige zoektocht... Opvang zoeken voor je kleintje. Best doe je dat nog vóór je positieve zwangerschapstest, en ik dacht dat ik er op tijd bij was, maar tevergeefs.

Nergens was er plek. Mijn vriend werkte gelukkig al langer, maar ik kwam vers van de schoolbanken en omdat ik werkloos was, kregen we geen voorrang op kinderopvang. En zonder kinderopvang kon ik dan weer niet solliciteren. Een vicieuze cirkel, zoals ze zeggen... 

Via-via vonden we een onthaalouder, en we mochten op gesprek! Twintig minuten rijden van ons huis, en dan moet je ook nog terug, hè! Maar het voelde goed, en nog mooier: ik kon er mijn hart luchten. Over de zoektocht naar opvang, maar ook over mijn mamahart, dat diep vanbinnen elke seconde het liefst bij Dré wilde blijven. Ze begreep me helemaal. Ze had haar eigen dochter ook in de opvang bij zich, een gelijkaardige situatie. Maar wacht... 

Mijn vriend en ik stapten terug in de auto, keken naar elkaar en zeiden bijna tegelijk: "Dit is misschien wel de oplossing voor ons?" 

Nog zo'n toeval: diezelfde avond was er een online infomoment over de job van onthaalouder. Ik nam deel, solliciteerde, en drie maanden later was ik gestart! 

Het was een weloverwogen keuze. Mijn "grootse carrière in marketing" heb ik nog even opgeborgen, want ik koos (en kies nog elke dag opnieuw) met volle honderd procent voor mijn gezin en werk als onthaalouder. 

Vandaag vang ik elke dag zes kindjes op, Dré inbegrepen. Ze noemen me "Lottie". Dré is soms een beetje jaloers en roept dan: "MIJN MAMA!" Waarop de anderen prompt antwoorden: "MIJN LOTTIE!" Ik smelt. Elke keer opnieuw. 

Als ouder breng je je kostbaarste bezit weg, naar de opvang of naar school. Ik ben dan ook blij dat ik die vertrouwenspersoon mag zijn. Ik zorg voor mijn eigen zoon en deel de liefde en gezelligheid van mijn thuis met andere kindjes. Ik doe mijn job zo graag dat het bijna niet voelt als werken. 

We gaan veel naar buiten: wandelen, naar het bos, ontdekken. Alle kindjes hebben hier hun eigen regenpak, want slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleren. 😉 

Soms is het hier een chaos, dat geef ik toe. Daarom probeer ik zoveel mogelijk regelmaat en orde in hun dag te brengen. Een goede dagstructuur geeft kindjes houvast. En ze hebben energie voor tien, die er ergens uit moet. Waar kan dat beter dan in de buitenlucht? 

We kijken naar tractors die voorbijrijden, bestuderen elk beestje op ons pad, rapen kastanjes en springen in elke plas die we tegenkomen. Even later zitten we samen in het gras voor een pauzemoment: een fruitje, een slokje en veel geb(r)abbel. 

Van al dat rennen en ontdekken krijg je dorst. In verhouding tot hun lichaamsgewicht hebben kinderen zelfs meer water nodig dan wij. Daarom heb ik altijd flesjes SPA^® bij! 

Een goede dagstructuur heeft meerdere vaste drinkmomenten: bij de maaltijden, na het buitenspelen en tussendoor wanneer een kindje dorst heeft. De allerkleinsten beginnen met een rietje. Zodra dat lukt, mogen ze door naar de echte beker en groeien ze stapje voor stapje naar meer zelfstandigheid. Er wordt gemorst, natuurlijk. Maar je moet eens zien hoe trots ze zijn als het wél lukt. Cuties! 

De peuters mogen zelf water nemen wanneer ze dorst hebben. Het SPA^® Reine Eco Pack staat daarvoor binnen handbereik, dus ze hoeven niet eens te vragen. Water is trouwens veel meer dan een dorstlesser. Het houdt hun vochtbalans op peil, helpt hun lichaam op temperatuur blijven en geeft hun energie voor nog een extra rondje rennen. 

Nu moet ik toegeven: ik ben zelf de slechtste leerling van de klas. Ik denk dat veel mama's dit herkennen. Ik ben de hele dag zo druk bezig met de kindjes dat ik mezelf vaak vergeet. Een flesje water binnen handbereik is voor mij dan ook geen luxe maar noodzaak. 

Ik kies bewust voor SPA^® Reine, voor mezelf, voor mijn kindjes én voor de flesjes van de allerkleinsten! Het is namelijk een van de mineraalarmste waters van Europa, en daardoor verandert het water de samenstelling van het melkje van de baby's niet. 

Ben je zwanger, pas bevallen en heb je nog geen plan? Ik weet hoe dat voelt. Maar ik kan je één ding zeggen: voor alles is een oplossing. Soms neemt je leven een onverwachte wending, en blijkt dat precies de juiste richting te zijn. Laat je er niet door stoppen, neem één stap per keer, en drink bij elke stap een slokje water. You got this! 

Gepubliceerd op 13 oktober 2026.